Is het een sportersmentaliteit of een Bibian Mentelity?

Ze was Sportvrouw van het jaar, de Stoerste vrouw van Bibian Mentel - Kut Kanker! - boek - PeongchangNederland, won de Wang Youn Dai Award, de Strong Women Award, de Jaap Eden trofee, won zeven keer het WK, plus een keer goud in Sotsji. En in maart wil ze haar titel verdedigen in Peongchang in Korea. Over wie hebben we het? Bibian Mentel natuurlijk. Tijd om bij te praten met Bibian over waarom ze haar leven niet laat verpesten door kanker en haar #Road2Korea.

Hoe gaat het met je?
‘Eigenlijk wel goed. Natuurlijk ben ik nog aan het herstellen, maar ik merk dat ik iedere week meer energie heb en ik ben al begonnen om weer wat conditie op te bouwen. Want ik wil natuurlijk mijn titel verdedigen straks in Peongchang tijdens de Paralympische Spelen.’

Is het extra zwaar dit keer?
‘Ik kom dit keer van -10, doordat ik een infectie heb opgelopen in het ziekenhuis. Maar snowboarden kan ik al en ik heb natuurlijk heel veel wedstrijdervaring. Dus het enige dat ik hoef te doen is kracht en conditie opbouwen en dan ben ik er weer klaar voor. Ik ben nu begonnen met trainen en in januari hoop ik weer op mijn board te kunnen staan.’

Voelt het dit keer niet als het zwaard van Damocles?
‘Niet echt, ik ben 45 en zit inmiddels in de nadagen van mijn carrière. Het zou fantastisch zijn als ik nog één keer mijn titel kan verdedigen, maar als dit niet lukt dan kan ik daar ook vrede mee hebben. Het plan was toch om na Korea met professioneel snowboarden te stoppen en mij meer te richten op de foundation. Het is gewoon even afwachten.’

Wat zijn de risico’s?
‘Ik ben net behandeld voor een tumor in mijn nek, bij mijn C6, dat is vlak boven mijn schouders. Als uit de scans in januari blijkt dat mij nekwervel te broos is om nog mee te kunnen doen, omdat de kans dan groot is dat ik een dwarslaesie zou kunnen krijgen als ik va,l dan is dat het risico niet waard voor mij. Ik weet wat echt belangrijk is, en dat is mijn gezin en mijn familie.’

Ik houd mijn doel voor ogen, en dat is Korea.

Hoe motiveer je jezelf om iedere keer weer opnieuw te beginnen?
‘Ik kan je vertellen dat ik 2 weken geleden voor het eerst weer op de fiets stapte en toen wel even dacht: waarom doe ik dit ook weer? Wil ik dit wel?

Maar ik houd mijn doel voor ogen, en dat is Korea. Ik moet sterk en fit zijn om mijn titel te kunnen verdedigen, snowboarden kan ik wel, maar ik moet nu alles doen om zo fit mogelijk te zijn. En dat motiveert mij.’

Waar haal je die positiviteit vandaan?
‘Ik sprak laatst een psycholoog na een van mijn speeches. Hij gaf zelf een lezing na mij en hij vertelde me: het zit natuurlijk deels in je, maar het is ook opvoeding. En dan moet ik toch echt naar mijn moeder kijken. Ze is mijn beste vriendin en leerde mij altijd als kind dat het glas halfvol zit en dat het allemaal wel weer goed komt.’

En je vastberadenheid?
‘Mijn vader keek altijd vooruit en naar één doel. Hij was altijd erg van: daar wil ik naartoe en dit wil ik bereiken. Ik mag niet klagen met de eigenschappen die ik van mijn ouders heb meegekregen.’

Zie je jezelf als voorbeeld of als inspiratiebron?
‘Eigenlijk geen van beide. Ik leef mijn leven zoals ik denk dat goed voor mij is en soms zijn er mensen die geïnspireerd raken door mijn verhaal, maar zo zie ik mijzelf helemaal niet. Voor mij is het heel makkelijk om mijn verhaal te vertellen en al zou ik daar maar één iemand mee kunnen helpen, dan is dat voor mij al voldoende.’

Bibian Mentel snowboarden peongchang kut kanker

Foto: Mathilde Dusol

En nu heb je je eigen stichting en je hebt het zelfs voor elkaar gekregen om van snowboarden een Paralympische sport te maken.
‘Ja, dat is eigenlijk wel zo ja. Met de Mentelity Foundation wil ik heel graag aan kinderen met een beperking laten zien dat er zoveel mogelijk is. Waarschijnlijk kijken ze nu naar snowboarden en denken ze: dat kan ik nooit. En als ik ze dan kan inspireren om het toch te proberen.’

‘Dus dan ben je toch een inspiratiebron voor anderen, ’zegt Edwin Spee, haar man, van achter zijn laptop. ‘En ben je ook de beste snowboarder van de wereld?’

‘Uhm, nou dat valt toch wel mee,’ antwoordt Bibian. Maar wij weten wel beter 😉

Je hebt een pittige titel gekozen voor je boek.
‘Edwin was eigenlijk degene die op de titel van mijn tweede boek kwam. Ik moest er zelf eerlijk gezegd wel even over nadenken, maar als kankerpatiënten onderling dan hebben we het altijd over die kut kanker. Het is helemaal niet aanstootgevend bedoeld, maar gewoon een kwestie van het beestje bij de naam noemen. Dit is wat het is. Het is gewoon kut kanker.’

Maken jullie weleens grappen onderling?
‘Jazeker. Toen we bijvoorbeeld op trainingskamp in Nieuw-Zeeland waren en ons om stonden te kleden in de berm, pakte Edwin een beenprothese en legde deze achter de band van de auto alsof we iemand hadden overreden en maakte toen een foto voor social. Dat soort dingen, daar moeten we allemaal vreselijk om lachen. Dat komt ook omdat we ons helemaal niet beperkt voelen.

Neem nou Chris uit ons Mentelity-team. Toen hij binnenkwam was het een mollig jongetje en nu is het een man van 19 met een brede borstkas die de hele wereld over reist voor zijn sport, in een grote pick-up truck rijdt en een mooie blonde vriendin heeft (Lisa). Menig jongen zou jaloers op hem zijn. Hoezo beperkt?’

Ik zou graag zien dat de beeldvorming van mensen met een beperking positiever wordt.

Waar zie je de stichting over 10 of 15 jaar?
‘Ik zou graag zien dat de beeldvorming van mensen met een beperking positiever wordt. Om maar een voorbeeld te noemen, 30 jaar geleden was het vreselijk voor een man om kaal te zijn en droegen kale mannen vaak een toupet of dan zag je drie slierten die over het hoofd heen werden gestreken om bij het eerste zuchtje wind van hun plaats te komen zodat er een grote lange sliert op de schouder hing. En tegenwoordig is het mode voor een man om zijn hoofd kaal te scheren.

Ik bedoel maar te zeggen: als we taboes kunnen doorbreken en hiermee nog meer kinderen kunnen helpen, dan zou dat heel fijn zijn. En gelukkig zien we al een heel verschil met 17 jaar geleden toen ik zelf plotseling tot deze groep behoorde.’

cover bibian mentel kut kanker

Foto: Gregor Servais Bron: Telegraaf

Ik zie overigens dat je een te gekke cover draagt.
‘Dank je. Het is net zoiets als schoenen kopen, je wilt ook niet maar een paar saaie schoenen in je kast hebben staan. Vroeger waren de meeste protheses van polyfoam en werd daar een saaie sok overheen gedragen. Je leek wel een oma van tachtig.

Een van onze leerlingen, Joselien, kwam ook zo bij ons binnen. Dus toen ze mijn cover zag, riep ze: “wow, wat heb jij daar?” En van de zomer stuurde ze mij een appje van haar eigen cover die ze nu gewoon onder haar korte broek durft te dragen. En nóg leuker: ze is op een knie gegaan om haar vriend Johan ten huwelijk te vragen. Ons eerste Mentelity-huwelijk!’

 

Ga je je na maart, en hopelijk een gouden plak, meer bezighouden met de stichting?
‘Ja, daar ben ik altijd wel aan de zijlijn mee bezig. Ik heb een hoop kennis en ervaring en wat dat betreft hoef ik nooit stil te zitten en zal ik altijd betrokken blijven bij de sport. Het blijft het liefste wat ik doe.

De dream is toch wel dat onze Mentelity Foundation uitgroeit tot een grote school met een hoop leerlingen die we allemaal de passie voor snowboarden kunnen meegeven en om nog meer topsporters op te leiden. En vooral aan kinderen met een beperking laten zien dat alles mogelijk is. En als mijn verhaal daar een beetje bij helpt dan word ik daar heel blij van. Dat is wat ik probeer te laten zien door mijn verhaal te vertellen en op te schrijven.’

Koop nu ook het boek van Bibian, want van elk verkocht boek gaat 2 euro naar het KWF.

Deel dit artikel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *