Karin Slaughter: ‘Lezers willen niet over gelukkige mensen lezen’

Karin SlaughterZe houdt ons al jaren in haar greep met de razend spannende thrillers over Will Trent en Sara Linton. Maar ook haar stand-alone boeken krijgen lovende recensies. Bestsellerauteur Karin Slaughter is terug met een nieuw boek, Goede dochter. Geen serie, maar wel ouderwets spannend en gruwelijk. Tijd om eens bij te praten met de enige echte Queen of Crime.

Door Deborah 

Je nieuwe boek Goede dochter komt in juni uit. Hoe lang heb je er aan gewerkt?
Karin Slaughter: ‘Het kost me per boek meestal 1 jaar om het te schrijven. Dat hangt een beetje af van hoeveel research ik ervoor moet doen. Het is vooral een hoop denken in plaats van schrijven. Wanneer ik klaar ben om te schrijven, heb ik al helemaal uitgedacht wat ik ga doen. Soms schrijf ik 20 pagina’s op een dag, als ik op stoom ben. Al zitten er ook dagen tussen dat ik maar 3 of 4 pagina’s schrijf.’

Hoe ziet de perfecte schrijfdag er voor jou uit?
‘Normaal gesproken zo: ik sta op, ontbijt en ik begin gewoon met schrijven. Dat is hoe ik het altijd heb gedaan. De tijd negeer ik en ik ga naar mijn huisje in de bergen van het noorden van Georgia. Ik ga door met schrijven tot ik me niet meer kan focussen. Dan kijk ik een beetje tv en ’s avonds schrijf ik nog wat meer. Dat is soms een dag van 16 á 17 uur. Ik kan het niet aanbevelen, haha.’

Waar haal je je inspiratie vandaan?
‘Dat verschilt. Soms is het een verhaal in het nieuws, of praat ik met iemand van de politie. Ik denk na over wat er zou kunnen gebeuren. Dan slaat mijn hoofd een beetje op hol en ineens is er een verhaal.’

Karin Slaughter: ‘Angst komt voort uit het niet weten wat er gaat gebeuren’

Je verhalen kunnen behoorlijk gruwelijk zijn. Moet je soms niet tussendoor stoppen omdat het angstaanjagend is?
‘Niet echt eigenlijk. Omdat ik het al heb uitgedacht voordat ik ga schrijven. Ik denk dat angst voortkomt uit het niet weten wat er gaat gebeuren. En ik weet altijd wat er als volgende gebeurt.’

Welke schrijvers inspireren je of hebben dat in het verleden gedaan?
‘Mijn grootste inspiratie is waarschijnlijk Flannery O’Connor. Ik hield als kind van haar korte verhalen. Later begreep ik dat ze geweld gebruikte om te praten over de staat van de mensheid. Dat geldt voor veel boeken waar ik dol op ben geweest: Gone with the wind, The Great Gatsby en alles van Dickens. Ik denk dat ik in een lange lijst van auteurs sta die begrijpen dat het schrijven over misdaad een goede manier is om te praten over karakters en de maatschappij.’

Dat brengt me bij mijn volgende vraag. Welk gevoel of welke boodschap wil je je lezers meegeven met je boeken?
‘Allereerst wil ik dat mensen vermaakt zijn. Dat ze een goed verhaal krijgen met interessante karakters. En ze zich kunnen laten meeslepen door het boek. Maar als je een diepere laag wilt, dan is dat er ook. Ik schrijf over relaties tussen partners – romantisch of niet – en vrouwenrechten. In Veroordeeld heb ik veel geschreven over wat vrouwen meemaakten in de jaren 70. Fictieve misdaadboeken vangen wat er in de samenleving speelt. Als historici willen weten wat mensen in een bepaalde tijd dachten, dan zouden ze populaire fictie van die tijd moeten bestuderen.’

SPOILER

Je hebt Will Trent en Sara Linton samengebracht in één boek. Hoe heb je dat besluit gemaakt?
‘Het was een ontzettend moeilijke beslissing om te stoppen met mijn Grant County-serie en Jeffrey te laten sterven. Dat is een jaar of 9 geleden en mensen vragen me nog steeds waarom ik dat heb gedaan. Ze waren gewoon te gelukkig. Lezers denken dat ze over gelukkige mensen willen lezen, maar dat willen ze eigenlijk helemaal niet. Gelukkige mensen zijn een beetje saai. En daarnaast vond ik dat de gruwelijke dingen waar ik over schreef hen op een bepaald moment persoonlijk moesten raken. Ik wilde echt een statement maken en ik denk dat dat ook is gelukt. Veel mensen waren geshockeerd en zelfs boos. Ik kreeg zoveel boze e-mails en er is een hele website gewijd aan haat naar mij toe.’

Karin Slaughter

Fotocredits: Michael Bernhard/ Glampool

Hoe ga je om met reacties van boze lezers?
‘Het raakt me zeker, want ik voel een sterke connectie met mijn lezers. Ik heb er 6 maanden over gedaan om iedere reactie te beantwoorden, omdat het er zoveel waren. Op mijn website heb ik zelfs een uitleg geplaatst, zodat mensen konden lezen waarom ik die keuze had gemaakt. En het was een hele moeilijke keuze. En er zijn een hoop lezers weer teruggekomen die dachten dat ze het me nooit zouden vergeven. Maar er zijn ook nog steeds lezers die het me niet hebben vergeven en die zeggen dat ze nooit meer een boek van me zullen lezen. Het probleem is dat ik niet echt aan lezers denk tijdens het schrijven. Ik schrijf alleen verhalen die ik wil schrijven.’

En op een bepaalde manier is het wel een compliment, ook al voelde het toen misschien niet zo.
‘Eigenlijk wel, uiteindelijk heb ik het opgevat als een compliment. Nadat ik over alle nare brieven heen was. Het boek daarna heb ik zelfs opgedragen aan de lezers die bij me waren gebleven. Ik heb ze bedankt voor hun vertrouwen in mij. De Nederlandse versie van mijn boek komt meestal het eerst uit, vanwege de Spannende Boeken Weken. Die tour is de eerste indruk die ik krijg van lezers en recensenten. Nadat mijn keuze in de Grant County-series had gemaakt, was ik heel nerveus. Zoals je weet hebben Nederlanders de neiging om nogal open en eerlijk te zijn. Veel lezers waren openhartig, maar iedereen was aardig. Nou ja behalve 1 Groningse vrouw die waarschijnlijk een voodoopoppetje van mij heeft, dat ze stiekem steekt.’ *lacht*

Komen er nog meer boeken over Sara en Will?
‘O, absoluut. Er brouwt een verhaal in mijn hoofd voor het vervolg. Maar mijn volgende boek dat uitkomt in Nederland, Goede dochter, is een standalone. Het vindt plaats in de bergen van het noorden van Georgia. Natuurlijk moest ik er een gruwelijke plek van maken, ook al houd ik van het stadje waar ik nu ben. Het draait om een familie van advocaten die iets vreselijks overkomt.’

Heb je een favoriete passage of bladzijde in je nieuwe boek Goede dochter?
‘Hmm, ik houd erg van het einde. En van de 2 personages die het verhaal vertellen. Het zijn onwijs interessante karakters voor mij. Hoe mensen van een tragedie herstellen heeft me altijd geïnteresseerd. Deze familie overkomt iets ernstigs en de vraag is: hoe ga je verder en hoe vormt het je als mens. Dat is wat ik graag doe als schrijver. Iets vreselijks en traumatisch laten gebeuren en de karakters vanaf de grond opbouwen.’

‘Het is veel leuker om over een slecht persoon te schrijven’

Je houdt van de personages in het boek, is het nodig om daarvan te houden als je schrijft?
‘Ik geef om al mijn personages, ook als het klootzakken schijn. Waarschijnlijk vind ik de klootzakken nog leuker in sommige gevallen. Het is veel leuker om over een slecht persoon te schrijven dan over een goed persoon.’

Heb je soms stand-alones nodig tussen de series door?
‘Ik denk het wel. Het punt is, ik houd echt van Will en Sara. En alle andere karakters uit die series. Ik wil er zeker van zijn dat als ik een van die boeken schrijf, ik het beste eruit haal. Waarschijnlijk zou ik de rest van mijn leven gewoon boeken over Will en Sara kunnen schrijven, en hetzelfde verhaal steeds vertellen. Maar ik probeer om altijd met iets nieuws te komen. Ik wil mijn ambacht eer aandoen. In de stand-alones kan ik een zijstap maken, waarbij ik dingen kan doen die ik niet kan doen met Will Trent. Ik heb al een keer een hoofdpersonage vermoord, als ik dat nog een keer zou doen dan zou ik echt gek zijn.’

Je weet wat je te wachten staat als je het wel doet…
‘Precies, dan komen er een hoop Nederlanders met het vliegtuig naar Atlanta. *lacht* Maar echt, ik wil de verhalen eer aandoen. Het is geweldig om verschillende dingen te doen. Want als ik terugkom bij Will en Sara ben ik opgeladen en klaar om iets nieuws te vertellen.’

Ben je alleen met het volgende boek bezig, of denk je verder vooruit aan het grotere verhaal?
‘Over het algemeen denk ik altijd een paar boeken vooruit. Het boek waar ik nu aan werk komt uit in 2018 – het is bizar als je er over nadenkt – en is ook een standalone. Ik heb ook al een idee voor het boek in 2019 over Will en Sara.’

Lees je zelf ook veel, of leidt het je af van het schrijven van je eigen boeken?
‘Ik ben dol op lezen, het is mijn passie. Ik denk dat je het merkt als een auteur stopt met lezen, omdat hij of zij dan stopt met creëren. En ik word zo geïnspireerd door schrijvers als Mo Hayder, Denise Mina, Lee Child, Michael Connelly… Er zijn een hoop geweldige schrijvers aan het werk op het moment, ik heb echt geluk dat ik al deze fantastische boeken heb om te lezen. Maar lezen terwijl ik een boek aan het schrijven ben kan ik niet.’

Je bent net klaar met je nieuwste boek Goede dochter. Waar ben je nu mee bezig?
‘Ik heb mijn volgende boek al een beetje uitgeplot, om het in mijn hoofd te krijgen. Maar momenteel ben ik bezig met het afronden van een kort verhaal over een van de karakters van Goede dochter.’

Heb je nog doelen die je graag wilt behalen of waar je over droomt?
‘Het draait allemaal om het boek. Een boek schrijven en je er heel goed over voelen. Ik ben dol op het gevoel als ik klaar ben met een verhaal en denk: ik heb er het beste uit gehaald. Voor mij is dat een ongelofelijk hoogtepunt. Wat elke auteur wil is gewoon door kunnen gaan met wat ze willen. Boeken schrijven.’

Heb je nog een boodschap voor je lezers?
‘Zeker, ik waardeer mijn Nederlandse en Vlaamse lezers ontzettend. Ik vind het geweldig om daar te zijn, in juni reis ik er weer heen. Ik hoop dat veel mensen Karin Slaughter - Goede dochterkomen om mij te zien en dat ze enthousiast zijn over Goede dochter. Want er zit een hoop seks en bloed in, en ik weet hoeveel mijn Nederlandse lezers daar van houden. Jullie zijn mijn bloeddorstige mensen, dus houd dat zo.’

Karin Slaughter – Goede dochter

28 jaar geleden: het zorgeloze leven van zusjes Charlotte en Samantha Quinn en hun ouders wordt wreed verstoord door een gruwelijke aanslag. Hun moeder verliest daarbij het leven en hun vader wordt nooit meer de oude.

28 jaar later: Charlotte – de klassieke ‘goede dochter’ – is advocaat geworden, in de voetsporen van haar vader. Dan is ze getuige van een nieuwe aanslag, en de details van het misdrijf halen de herinneringen naar boven die ze zo lang heeft geprobeerd te onderdrukken. Want de schokkende waarheid wil niet langer begraven blijven…

 

 

Deel dit artikel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *